hayatıma giren güzel insanların çocuğunu tanımıyorum.otobüste,tramvayda,minibüs sırasında..şiirin vurgusunu buralarda yapmış sanki tüm şairler.tüm şiirlerin buluştuğu ortak anlardan ibaret hepsi.uç noktadan alıp farklı bir yere götürdüler beni..şiiri hayatımda ön plana çıkaracak zamanım olmadı hiç.şiire yönelik yaşamayı başaramadım.götürdükleri yerden geri dönmek zorunda kaldım.diğerleri önümüze hep öncelik sundu.fakat hepsi bir şeyleri engelleyen öncelikler.bu yaşta ağır geldi,kalbimiz ağırlaştı.düşünmenin bile zamanı olmadığı bir dönemde koca adamın dağıttığı dünyayı toparlama zamanı geldi.bunun icin siire başvurmayı hiç düşünmedim.o kadar uzak kalmışım.bi didem madak durur cantamın içinde.cantamın en güzel yerinde diyecektim de;cantam, içindeki şiirler kadar güzel değil maalesef.bir de kitabın icinde bir gül yaprağı.sanırım hayatımda beni hic bu kadar derin düşündüren bir şey olmadı.bir gül yaprağının gücünden bahsediyorum.bir insanı ancak bu kadar büyütebilir.söylenecek çok şey var ama gecmesi gereken de bir zaman var.

ne demiş en güzel insan " en güzel söz henüz söylenmemiş olandır"

o zamanı bekliyorum..